অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা (Class 9)

এদিন নন্দৰ পত্নী যশোদাই নিজে দধি মথি থাকোঁতে কৃষ্ণৰ শৈশৱ-লীলা স্মৰণ কৰি কৃষ্ণগীত গাইছিল। পুত্ৰস্নেহত তেওঁৰ স্তনৰ পৰা দুধ বৈছিল। পৰিশ্ৰমত মুখ উজ্জ্বল হৈছিল; কুণ্ডল দুলিছিল আৰু খোপাৰ মালতী ফুল সৰি পৰিছিল।

যশোদাই দধি মথি থাকোঁতে কৃষ্ণগীত গাইছিল।

যশোদাই কৃষ্ণৰ ___ লীলা স্মৰণ কৰি গীত গাইছিল।

দধি মথোঁতে যশোদাৰ স্তনৰ পৰা দুধ কিয় বৈছিল?

যশোদাই দধি মথি থাকোঁতে কৃষ্ণ আহি মথনিত ধৰি তেওঁক বাধা দিলে। মৰমিয়াল মাকে হাঁহি কৃষ্ণক কোলাত লৈ স্তনপান কৰালে। সেই সময়তে চৌকাত গাখীৰ উতলি উঠাত সেয়া বচাবলৈ তেওঁ শিশুটিক এৰি খৰধৰকৈ ভিতৰলৈ গ'ল।

ঘটনাবোৰ কবিতাৰ ক্ৰমত সজোৱা।

দধি মথা সঁজুলিটোক ___ বোলে।

যশোদাই স্তনপান কৰি থকা কৃষ্ণক কিয় এৰি গ'ল?

কবিতাৰ আৰম্ভণিতে যশোদাই কি কৰি আছিল?

মথনি ধৰাৰ পাছৰ ঘটনাক্ৰম সজোৱা।

‘কৰ্ণত কুণ্ডল দোলে অতি’ পংক্তিত ___ৰ কুণ্ডলৰ কথা কোৱা হৈছে।

আৰম্ভণিৰ দৃশ্যত কৃষ্ণৰ মানৱীয় ৰূপ কেনেদৰে প্ৰকাশ পাইছে?

মাকে গাখীৰ বচাবলৈ আঁতৰি যোৱাত কৃষ্ণই স্তনপান সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁ খঙত ৰঙা ওঁঠ কামুৰি কোঠাত সোমাল, দধিৰ ভাণ্ড ভাঙিলে আৰু মাখন খাবলৈ ধৰিলে। এই আচৰণত অভিমানী শিশুৰ স্বাভাৱিক ৰূপ ফুটে।

কৃষ্ণৰ অভিমানৰ ঘটনাবোৰ সজোৱা।

‘কোপে কোপে অৰুণ অধৰ’ত অৰুণ অধৰ ___ৰ।

বানৰে দধিভাণ্ড ভাঙি দিয়াৰ বাবে কৃষ্ণই খং কৰিছিল।

দধিভাণ্ড ভাঙি কৃষ্ণই উৰুখলৰ ওপৰত বহি সিঁকিয়াৰ পৰা মাখন নমাই চুৰি কৰি খালে। তেওঁ মাখন বানৰকো দিলে আৰু শংকিত চকুৰে চাৰিওফাল চাই থাকিল। যশোদাই পুত্ৰৰ কাম বুজি হাঁহি হাঁহি তেওঁক বিচাৰিলে।

উৰুখল ↔ ধান বা শস্য খুন্দা পাত্ৰ

কৃষ্ণই চুৰি কৰা মাখন ___কো দিছিল।

মাখন খাওঁতে কৃষ্ণই শংকিত চকুৰে কিয় চাইছিল?

মাকে এৰি যোৱাৰ পাছত কৃষ্ণৰ প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়া কি আছিল?

দধিভাণ্ড ↔ কৃষ্ণই ভাঙিছিল

‘মহাকোপে কোঠা পশিলন্ত’ পংক্তিত ___ কোঠাত সোমাইছিল।

দধিভাণ্ড ভঙা আৰু মাখন বিলোৱা ঘটনাই কৃষ্ণৰ কোন ৰূপ প্ৰকাশ কৰে?

যশোদাই হাতত বাৰি লৈ অহা দেখি কৃষ্ণ উৰুখলৰ পৰা নামি দৌৰিলে। মাকে পাছে পাছে খেদিলে, কিন্তু কৃষ্ণে ভয়তে নিজকে ধৰিবলৈ নিদিলে। গধুৰ নিতম্বৰ বাবে যশোদাৰ গতি ধীৰ হ'ল; খোপা মেল খাই মালতীৰ থোপা সৰি পৰিল।

খেদা দৃশ্যৰ ক্ৰম সজোৱা।

‘পাছে পাছে যশোদা খেদন্ত’—যশোদাই ___ক খেদিছিল।

কৃষ্ণক ধৰিবলৈ গৈ যশোদাৰ কেনে অৱস্থা হৈছিল?

যাক যোগীয়ে ধ্যানতো লাভ কৰিব নোৱাৰে, সেই হৰিয়েই মাকৰ ভয়ত পলাইছিল। এই বৈপৰীত্যই ভক্তিৰ শক্তি আৰু মাতৃস্নেহৰ ঘনিষ্ঠতা দেখুৱায়। শেষত কৃষ্ণই মাকৰ পৰিশ্ৰম দেখি ৰৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে আৰু চকু মুদি দিলে।

‘যাক যোগী নপাৰে ধ্যানত, হেন হৰি পলান্ত ভয়ত’—মূল বৈপৰীত্য কি?

মাকৰ ___ দেখি কৃষ্ণ ৰৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে।

খেদা দৃশ্যত মাতৃস্নেহে ঈশ্বৰক শিশুৰ দৰে বশ কৰিছে।

যশোদাৰ হাতত কি আছিল?

শেষৰ ঘটনাবোৰ সজোৱা।

যোগীৰ ধ্যানতো অগম্য হৰি ___ৰ ভয়ত পলাইছিল।

‘পাছে পাছে যশোদা খেদন্ত, ভয়ে লাগ মাৱক নেদন্ত’ পংক্তিৰ ভাব কি?

যশোদাই অৱশেষত কৃষ্ণৰ হাতত ধৰিলে আৰু দধিভাণ্ড ভাঙি পলোৱাৰ বাবে শাসন কৰিলে। মাকৰ কঠোৰ কথা শুনি কৃষ্ণ অতি ভয় খালে। শিশুৰ ভয় দেখি যশোদাই বাৰি এৰি দিলে, কিন্তু দুষ্টামি ৰোধ কৰিবলৈ তেওঁক বান্ধিবলৈ মন কৰিলে।

ধৰা পৰাৰ পাছৰ ক্ৰম সজোৱা।

‘ভাণ্ড ভাঙি আবে যাইবি কোথা’—___য়ে কৃষ্ণক এই কথা কৈছিল।

কৃষ্ণক ভয় খোৱা দেখি যশোদাই বাৰেৰে মাৰিলে।

কৃষ্ণৰ আদি-অন্ত নাই; তেওঁ পূৰ্ণব্ৰহ্ম আৰু জগতৰ ঈশ্বৰ। তথাপি যশোদাই তেওঁক নিজৰ পুত্ৰ বুলি উৰুখলত বান্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। প্ৰতিবাৰেই জৰী দুই আঙুল কম হ'ল। ঘটনাটোৱে অসীম ঈশ্বৰক মাপিব নোৱাৰা আৰু ভক্তিৰে তেওঁক আপোন কৰাৰ ভাব প্ৰকাশ কৰে।

আদি-অন্তহীন কৃষ্ণ ↔ পূৰ্ণব্ৰহ্ম

কৃষ্ণক বান্ধোঁতে প্ৰতিবাৰ জৰী ___ কম হৈছিল।

‘তাহাঙ্ক তনয় মানি বলে, যশোদা বান্ধন্ত উড়ুখলে’—অন্তৰ্নিহিত তাৎপৰ্য কি?

যশোদাই বাৰি কিয় এৰি দিলে?

‘নাই আদি অন্ত পূৰ্বাপৰ’ ↔ কৃষ্ণ অনন্ত

যশোদাই কৃষ্ণক ___ত বান্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।

‘নাই আদি অন্ত পূৰ্বাপৰ, পূৰ্ণব্ৰহ্ম জগত ঈশ্বৰ’ পংক্তিত কৃষ্ণৰ কি গুণ প্ৰকাশ পাইছে?

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম ১৪৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত বৰদোৱাৰ আলিপুখুৰীত আৰু মৃত্যু ১৫৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত হয়। তেওঁ কেৱল ধৰ্মগুৰু নাছিল; অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ যুগস্ৰষ্টা কবি, নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ, সমাজসংস্কাৰক আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰক হিচাপেও অসমৰ সাংস্কৃতিক জীৱন সমৃদ্ধ কৰিছিল।

জন্ম ↔ ১৪৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দ

শংকৰদেৱৰ জন্ম ___ৰ আলিপুখুৰীত হৈছিল।

শংকৰদেৱ কবি, নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ আৰু সমাজসংস্কাৰক আছিল।

শংকৰদেৱে গীত, পদ, নাট, উপাখ্যান আৰু অনুবাদ ৰচনা কৰিছিল। ‘কীৰ্তন-ঘোষা’ তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ ভক্তিমূলক গ্ৰন্থ; ‘শিশুলীলা’ ইয়াৰ অন্তৰ্গত। ‘ৰুক্মিণীহৰণ’, ‘হৰিশ্চন্দ্ৰ উপাখ্যান’ আদি কাব্য আৰু বহু অংকীয়া নাটেও তেওঁৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভা প্ৰকাশ কৰে।

শিশুলীলা ↔ কীৰ্তন-ঘোষাৰ অন্তৰ্গত পাঠ

‘শিশুলীলা’ পাঠটি ___ গ্ৰন্থৰ পৰা নিৰ্বাচিত।

কীৰ্তন-ঘোষাৰ বিষয়ে সঠিক বৰ্ণনা কোনটো?

শংকৰদেৱৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?

কীৰ্তন-ঘোষা ↔ ভক্তিমূলক গ্ৰন্থ

শংকৰদেৱৰ মৃত্যুবৰ্ষ ___ খ্ৰীষ্টাব্দ।

কীৰ্তন-ঘোষা কেৱল এখন ব্যাকৰণ গ্ৰন্থ।

পাঠটোৰ পুৰণি শব্দ বুজিলে কাহিনী সহজ হয়। ‘আউৰ’ মানে আৰু, ‘অৰুণ’ মানে ৰঙা, ‘দধি’ মানে দৈ, ‘বদন’ মানে মুখ, ‘লৱণু’ মানে মাখন, ‘কোপ’ মানে খং, ‘দুগ্ধ’ মানে গাখীৰ আৰু ‘তনয়’ মানে পুত্ৰ।

আউৰ ↔ আৰু

‘কোপ’ শব্দৰ সমাৰ্থক শব্দ ___।

‘দুগ্ধ’ আৰু ‘দধি’ৰ সঠিক অৰ্থ কোনটো?

কবিতাৰ ভাষাত বহু পুৰণি ৰূপ আছে। আধুনিক অসমীয়াত ‘তাহাঙ্ক’ হয় ‘তেওঁক’, ‘খসি’ হয় ‘খহি’, ‘আসি’ হয় ‘আহি’, ‘ভৈলা’ হয় ‘হ'ল’, ‘মাৱক’ হয় ‘মাকক’, ‘বসি’ হয় ‘বহি’ আৰু ‘খেদন্ত’ হয় ‘খেদিলে’।

তাহাঙ্ক ↔ তেওঁক

‘আসি’ শব্দৰ আধুনিক ৰূপ ___।

‘খেদন্ত’ৰ আধুনিক ৰূপ কোনটো?

এটা ক্ৰিয়াই বাক্যৰ ভাব সম্পূৰ্ণ নকৰি আন এটা মুখ্য ক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত থাকিলে তাক অসমাপিকা ক্ৰিয়া বোলে। ‘স্মৰি গাইছিল’ত ‘স্মৰি’, ‘নামি দৌৰিলে’ত ‘নামি’ আৰু ‘ধৰি বান্ধিলে’ত ‘ধৰি’ অসমাপিকা। তৎসম শব্দত মূল বানান ৰখা হয়।

স্মৰি ↔ গাইছিল

‘কৃষ্ণক আনি ধৰি’ বাক্যাংশত এটা অসমাপিকা ক্ৰিয়া ___।

অৰুণ, কঙ্কণ, কৰ্ণ আৰু শ্ৰোণী শব্দত ‘ণ’ কিয় ৰখা হৈছে?

‘লৱণু’ শব্দৰ আধুনিক সমাৰ্থক কি?

দধি ↔ দৈ

‘পাছে পাছে যশোদা খেদন্ত’ত ‘খেদন্ত’ৰ আধুনিক ৰূপ ___।

পাঠটোৰ পৰা অসমাপিকা ক্ৰিয়াৰ সঠিক গোট কোনটো?

‘শিশুলীলা’ৰ মূল ঘটনাবোৰ ক্ৰমত সজোৱা।

দধিভাণ্ড ভঙা আৰু মাখন চুৰিয়ে কৃষ্ণৰ ___ শিশুৰূপ প্ৰকাশ কৰে।

‘পুত্ৰস্নেহে স্তন দুধ ঝৰে’ ↔ যশোদাৰ মাতৃস্নেহ

‘শিশুলীলা’ৰ কেন্দ্ৰীয় তাৎপৰ্য কোনটো?

শংকৰদেৱ ↔ যুগস্ৰষ্টা কবি আৰু সমাজসংস্কাৰক

‘তাহাঙ্ক’ শব্দৰ আধুনিক ৰূপ ___।

কীৰ্তন-ঘোষাৰ বিষয়ে কোনটো উক্তি সঠিক?

‘স্মৰি’, ‘নামি’, ‘ধৰি’ আৰু ‘এৰি’ কোন শ্ৰেণীৰ ক্ৰিয়া?

কবিতাৰ আৰম্ভণিত মানুহৰ জন্ম-মৃত্যুৰ অবিৰাম সোঁত দেখুওৱা হৈছে—মানুহ আহে আৰু যায়, কিন্তু মানৱজাতিৰ প্ৰবাহৰ অন্ত নাই। মানুহ মায়া-মোহেৰে ভৰা জীৱ। সেয়ে কবিয়ে সোধে: মানুহে মৰতৰ জীৱনক কিয় তুচ্ছ বুলি ভাবিব?

ব্যক্তি আহে-যায়, কিন্তু মানৱজাতিৰ প্ৰবাহৰ অন্ত নাই।

কবিয়ে মানুহক ___ জীৱ বুলি কৈছে।

‘মানুহ সোঁতৰ অন্ত নাইকিয়া’ৰ অৰ্থ কি?

কবিয়ে মৰতৰ জীৱন তুচ্ছ নকৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। মানুহৰ জন্ম মানৱীয় কৰ্মৰ সোঁতত অৰ্থপূৰ্ণ হয়। সুখ বিচাৰিবলৈ দূৰ স্বৰ্গলৈ যাব নালাগে; পাৰস্পৰিক মৰম, সহায় আৰু সদকৰ্মে এই পৃথিৱীতেই জীৱন আনন্দময় কৰিব পাৰে।

‘বুলিলে মৰত কিয়?’ কথাৰে কবিয়ে পৃথিৱীৰ জীৱন তুচ্ছ কৰিবলৈ কৈছে।

মানৱ-জন্ম ___ কৰ্মৰ সোঁতত অৰ্থপূৰ্ণ হয়।

কবিতাৰ মতে সুখ লাভৰ মুখ্য পথ কোনটো?

‘মানুহ সোঁত’ কথাষাৰে কি বুজায়?

আহিছে মানুহ ↔ জন্ম

মানুহ ব্যক্তিগতভাৱে নশ্বৰ, কিন্তু মানৱজাতিৰ ___ অবিৰাম।

প্ৰথম অংশৰ কেন্দ্ৰীয় বাৰ্তা কি?

‘মানুহৰ মৰম বুজিবা মানুহে, ধৰম যে মৰমতে’—এই পংক্তিত কবিয়ে মৰমকেই সঁচা ধৰ্ম বুলি কৈছে। মানুহে মানুহৰ দুখ-সুখ বুজি সহানুভূতি, সহযোগ, সন্মান আৰু সমমৰ্মিতা দেখুৱালেই ধৰ্মৰ মূল উদ্দেশ্য পূৰণ হয় আৰু সমাজত সম্প্ৰীতি বাঢ়ে।

‘ধৰম যে মৰমতে’ পংক্তিত মানুহৰ প্ৰতি মৰমকেই সঁচা ধৰ্ম কোৱা হৈছে।

মানুহৰ মৰম ___য়েই বুজিব পাৰে।

কোন আচৰণে কবিতাৰ ‘মৰম’ৰ ভাব প্ৰকাশ কৰে?

মানুহে জীৱনৰ লগ, সংগ আৰু আশ্ৰয় আন মানুহৰ মাজতেই পায়। একেলগে থাকি মানুহে জ্ঞান, মৰম, সাহস আৰু সহযোগ বিনিময় কৰে। এই পাৰস্পৰিক নিৰ্ভৰশীলতাই সমাজ গঢ়ে আৰু পৃথিৱীক স্বৰ্গতকৈও অধিক মৰমৰ আপোন ঘৰ কৰি তোলে।

লগ ↔ সহযাত্ৰী

কবিতাত মানুহেই মানুহৰ লগ আৰু ___।

পৃথিৱী স্বৰ্গতকৈ অধিক, কাৰণ ইয়াত কোনো দুখেই নাই।

কবিৰ মতে ধৰ্মৰ মূল ক'ত?

মানুহেই লগ ↔ জীৱনৰ সহযাত্ৰী

মানুহৰ পাৰস্পৰিক মৰমে পৃথিৱীক ___তকৈও অধিক আপোন কৰে।

কবিতাটিৰ সমাজমুখী শিক্ষা কি?

‘মানুহেই পৰাৎপৰ’ বুলি কবিয়ে মানুহক শ্ৰেষ্ঠতকৈও শ্ৰেষ্ঠ, পৰম সত্তাৰ মৰ্যাদা দিছে। মানুহৰ বিবেক, সৃষ্টিশীলতা, মৰম আৰু সেৱাৰ শক্তিয়েই এই উচ্চতা আনে। কথাটো অহংকাৰৰ শিক্ষা নহয়; প্ৰতিজন মানুহৰ অন্তৰ্নিহিত মৰ্যাদা স্বীকাৰ কৰাৰ আহ্বান।

‘মানুহেই পৰাৎপৰ’ কথাৰ অৰ্থ কি?

‘পৰাৎপৰ’ শব্দৰ অৰ্থ ___।

কবিতাত মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব মৰম, বিবেক, সৃষ্টি আৰু সেৱাৰ সৈতে জড়িত।

শেষ স্তৱকত কবিয়ে মানুহকেই দেৱতা আৰু মানুহৰ সেৱাকেই পূজা বুলি ঘোষণা কৰিছে। পাদ্য আৰু অৰ্ঘ্য লৈ মানৱ-দেৱৰ পূজা কৰা মানে আচাৰৰ অনুকৰণ মাত্ৰ নহয়; মানুহৰ দুখ লাঘৱ কৰা, মৰ্যাদা ৰক্ষা কৰা আৰু কল্যাণ সাধন কৰা।

মানুহেই দেৱ ↔ প্ৰতিজন মানুহৰ মৰ্যাদা

পাদ্য আৰু অৰ্ঘ্য লৈ কবিয়ে ___ৰ পূজা কৰিবলৈ কৈছে।

পাদ্য-অৰ্ঘ্যৰে মানুহৰ পূজা কৰা মানে কেৱল পূজাৰ সামগ্ৰী কিনা।

কবিয়ে কাক ‘পৰাৎপৰ’ কৈছে?

পৰাৎপৰ ↔ পৰম সত্তা

‘মানুহ বিনে নাই ___’ পংক্তিৰ খালী ঠাই পূৰ কৰা।

শেষ স্তৱকৰ কেন্দ্ৰীয় বক্তব্য কি?

চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা ১৮৬৭ চনত জন্ম আৰু ১৯৩৮ চনত মৃত্যু হোৱা জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ অন্যতম। তেওঁ অসমীয়া ৰোমাণ্টিক যুগৰ এগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ কবি। ‘প্ৰতিমা’ আৰু ‘বীণ ব'ৰাগী’ তেওঁৰ কাব্যপুথি; ‘জোনাকী’ আৰু ‘দৈনিক অসমীয়া’ৰ সম্পাদনাতো তেওঁ জড়িত আছিল।

জন্ম ↔ ১৮৬৭

চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা ___ যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ অন্যতম।

চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ সাহিত্যিক পৰিচয় কোনটো?

‘মানৱ বন্দনা’ত কবিৰ মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে। পাৰস্পৰিক মৰম-চেনেহৰ মাজতেই স্বৰ্গীয় সুখ লাভ হয়। সমান্তৰাল বাক্য, শব্দৰ পুনৰাবৃত্তি আৰু ছন্দময় ধ্বনিয়ে কবিতাটিক সংগীতময় কৰি মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ বক্তব্য অধিক স্মৰণীয় কৰিছে।

‘মানৱ বন্দনা’ কবিতাটিৰ মূল উদ্দেশ্য কি?

পাৰস্পৰিক মৰম-চেনেহৰ মাজতেই ___ সুখ লাভ কৰিব পাৰি।

কবিতাটিৰ সংগীতময়তা কিহে সৃষ্টি কৰিছে?

কবিতাৰ ‘অৰ্ঘ্য’ পূজাৰ উপকৰণ, ‘কেৱ’ কেও, ‘নিজাপী’ সম্পূৰ্ণ নিজৰ আৰু ‘পাদ্য’ ভৰি ধুবলৈ দিয়া পানী। সমাৰ্থক ৰূপত মানুহ=মানৱ, সংগ=সহচৰ্য, পৃথিৱী=ধৰণী, সোঁত=প্ৰবাহ, স্বৰ্গ=দেৱলোক আৰু দেৱ=দেৱতা। কৰ্ম→কৰম, ধৰ্ম→ধৰম, জন্ম→জনম হৈছে। এই ৰূপবোৰ মনত ৰাখিবা।

মানুহ ↔ মানৱ

‘কেৱ’ শব্দৰ অৰ্থ ___।

সংস্কৃত শব্দৰ পৰা কাব্যিক ৰূপৰ সঠিক যোৰ কোনটো?

চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ জন্ম-মৃত্যুৰ সঠিক বছৰ কোনটো?

স্বৰ্গ ↔ দেৱলোক

‘জনম’ শব্দটো সংস্কৃত ___ৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা ৰূপ।

কবিতাটিক আবৃত্তিযোগ্য আৰু স্মৰণীয় কৰা মুখ্য কৌশল কোনটো?

‘মানুহ সোঁতৰ অন্ত নাইকিয়া’ ↔ মানৱজাতিৰ অবিৰাম প্ৰবাহ

পৃথিৱী স্বৰ্গতকৈ অধিক, কাৰণ ই মানুহৰ ___ ঘৰ।

কবিতাৰ ভাবৰ বিকাশ ক্ৰমত সজোৱা।

‘মানৱ বন্দনা’ৰ সম্পূৰ্ণ সাৰ কোনটো?

চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা ↔ জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তি

মানুহক পাদ্য-অৰ্ঘ্যৰে পূজা কৰা মানে মানুহৰ ___ কৰা।

‘এই যে পৃথিৱী স্বৰ্গতো অধিক, মানুহৰ নিজাপী ঘৰ’—সঠিক ব্যাখ্যা কোনটো?

কবিতা আৰু কবিৰ সঠিক যোৰ কোনটো?